Γράφει ο Στάθης Γιαπαπάς

Κάθε πρωί περπατάω στο γήπεδο της Δραπετσώνας. Και κάθε πρωί ζω το ίδιο μαρτύριο.
Μια αποπνικτική μυρωδιά να σου κόβει την ανάσα.

Μια μπόχα που δεν είναι ούτε “ιδέα μας”, ούτε “καιρικό φαινόμενο”, ούτε “μυστήριο”.

Είναι η καθημερινότητα που ζούμε εδώ και χρόνια στη Δραπετσώνα, στο Κερατσίνι, στο Πέραμα και σε ολόκληρη τη γύρω περιοχή.

Και ξαφνικά, κάθε φορά που η δυσοσμία απλώνεται μέχρι τη μισή Αττική, αρχίζει το ίδιο θέατρο.

Δημοσιογράφοι να ρωτούν «τι μυρίζει;».

Παράθυρα να κάνουν αναλύσεις.

Ειδικοί να ψάχνουν “από πού έρχεται”.

Λες και έσκασε η γη και βγήκε κάτι άγνωστο από μέσα της.

Μα ποιον κοροϊδεύουν;

Ο κόσμος εδώ δεν γεννήθηκε χθες.

Τα παιδιά μας μεγαλώνουν μέσα σε αυτή τη δυσοσμία.

Οι ηλικιωμένοι αναπνέουν αυτόν τον αέρα.

Οι οικογένειες ζουν με κλειστά παράθυρα μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.

Και ακόμα ακούμε τους “αρμόδιους” να μιλάνε σαν να βρίσκονται μπροστά σε άλυτο μυστήριο.

Η κοινωνία της Δραπετσώνας και του Κερατσινίου δεν ζητάει θαύματα.

Ζητάει το αυτονόητο: σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και καθαρό αέρα.

Γιατί όταν επί χρόνια οι κάτοικοι καταγγέλλουν την κατάσταση, όταν υπάρχουν κινητοποιήσεις, όταν γίνονται συζητήσεις για άδειες, συμβάσεις και παρατάσεις λειτουργίας εγκαταστάσεων, δεν μπορεί ξαφνικά όλοι να παριστάνουν τους ανήξερους.

Δεν γίνεται κάθε φορά να πέφτει ένα σύννεφο σιωπής και μετά, όταν η μυρωδιά φτάσει μέχρι τα κεντρικά δελτία, να θυμούνται ότι “κάτι συμβαίνει”.

Η υποκρισία έχει γίνει πιο βαριά κι από την ίδια τη δυσοσμία.

Και εδώ υπάρχει ευθύνη σε πολλούς.
Στην πολιτεία που χρόνια τώρα μεταθέτει λύσεις.
Στους αρμόδιους που μιλούν περισσότερο απ’ όσο πράττουν.
Σε όσους εμφανίζονται μόνο όταν υπάρχει πίεση ή τηλεοπτική εικόνα.
Και βέβαια σε ένα κομμάτι των μέσων ενημέρωσης που πολλές φορές αντιμετωπίζει το πρόβλημα σαν ένα “περίεργο φαινόμενο”, ενώ οι κάτοικοι το ζουν καθημερινά στο πετσί τους.

Αλλά ευθύνη έχουμε και εμείς οι ίδιοι όταν συνηθίζουμε το αφύσικο.
Όταν λέμε “δεν αλλάζει τίποτα”.
Όταν μένουμε στον καναπέ και θεωρούμε φυσιολογικό να μεγαλώνουν παιδιά μέσα στη βρώμα.

Ο κόσμος πρέπει να ξυπνήσει.
Όχι με κομματικές σημαίες. Όχι για εντυπώσεις. Αλλά για την ίδια του τη ζωή.

Και όσοι εκπροσωπούν αυτή την περιοχή οφείλουν να είναι μπροστά κάθε μέρα.

Όχι μόνο όταν υπάρξει κατακραυγή ή όταν οι κάμερες ανάψουν.

Οι φωνές πρέπει να ακούγονται συνεχώς, δυνατά και καθαρά, μέχρι να υπάρξουν πραγματικές λύσεις και ουσιαστικός έλεγχος.

Ο δήμαρχος Χρήστος Βρεττάκος έχει σηκώσει πολλές φορές το θέμα δημόσια, όμως ο κόσμος περιμένει ακόμη πιο έντονη και καθημερινή πίεση.

Γιατί αυτό το πρόβλημα δεν εμφανίζεται μία φορά τον χρόνο.

Είναι εδώ κάθε μέρα.

Και η κοινωνία χρειάζεται συνεχή κινητοποίηση, ενημέρωση και παρουσία στον δρόμο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν ζητάμε κάτι παράλογο.
Ζητάμε να μπορούμε να περπατήσουμε στη γειτονιά μας χωρίς να πνιγόμαστε.

Και αυτό δεν είναι πολιτική.
Είναι δικαίωμα.

Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube

Κάνε like στη σελίδα μας στο https://www.tiktok.com/@stathisgiapappas3

Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber

Προσοχή! Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του μόνο αν αναφέρεται ως πηγή τα https://peiraiotika.gr/  με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.