Μετά από αρκετά χρόνια γάμου και σκληρής βιοπάλης το ζευγάρι εξακολουθούσε να μην τα βγάζει πέρα και να είναι καταχρεωμένο λόγω της οικονομικής κρίσης! Χρωστούσαν τις δόσεις για το σπίτι, τα έπιπλα, το αυτοκίνητο και ο μισθός δεν έφτανε.Έτσι ο σύζυγος είπε μια μέρα στη γυναίκα του:
«Τα λίγα χρήματα που έχουμε στη τράπεζα αρκούν για να βγάλω ένα εισιτήριο για την Αυστραλία. Θα πάω πρώτος εγώ εκεί, θα δουλέψω λίγους μήνες και θα εξοικονομήσω χρήματα για το δικό σου εισιτήριο. Όταν θα έρθεις κι εσύ στην Αυστραλία, θα εργαστούμε κι οι δυο για λίγα χρόνια μέχρι να πληρώσουμε τα χρέη μας και να επιστρέψουμε πίσω στη πατρίδα.»
Πήγε λοιπόν ο σύζυγος στην Αυστραλία και σε έξι μήνες γράφει στη γυναίκα του:
«Χρυσή μου, η ζωή εδώ είναι πολύ ακριβή, η Αυστραλία δεν είναι πια η γη της επαγγελίας, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα! Τόσους μήνες που είμαι εδώ πουλάω σουτιέν αλλά ακόμη δε κατόρθωσα να βγάλω λεφτά για το εισιτήριο σου. Κάμε υπομονή ακόμη λίγο καιρό γλυκιά μου. Θα εργαστώ πιο σκληρά για να σε φέρω κοντά μου.»
Έκανε υπομονή η γυναίκα και σε λίγους μήνες πήρε ένα καινούριο γράμμα από την Αυστραλία:
«Εδώ και έξι μήνες εκτός από σουτιέν πουλάω και βρακιά, αλλά και πάλι δε κατόρθωσα να βγάλω λεφτά για το εισιτήριο σου. Κάνε ακόμη λίγη υπομονή.»
Έξι μήνες αργότερα έρχεται ένα τρίτο γράμμα από το σύζυγο:
«Τους τελευταίους μήνες εκτός από σουτιέν και βρακιά πουλάω και κρεβάτια. Mα και πάλι δε τα βγάζω πέρα. Σε παρακαλώ περίμενε ακόμη λίγο.»
Σε τρεις μήνες ο σύζυγος παίρνει στην Αυστραλία ένα γράμμα από τη γυναίκα του:
«Αγάπη μου, τους τελευταίους μήνες εγώ με ένα κρεβάτι, χωρίς βρακί και χωρίς σουτιέν, ξεχρέωσα το σπίτι, τα έπιπλα και το αυτοκίνητο. Έβγαλα και εισιτήριο κι έρχομαι κοντά σου σε μια βδομάδα.»
