Η μάχη κατά της εξάρτησης δεν είναι στιγμιαία — είναι διαρκής, επίμονη και σιωπηλή.
Εδώ και 26 χρόνια, ένας μικρός φορέας με μεγάλη ψυχή, η «ΜΕΡΙΜΝΑ ΖΩΗΣ», παλεύει καθημερινά με όπλο την επιστημονική γνώση και την ανθρώπινη ενσυναίσθηση απέναντι σε έναν από τους πιο ύπουλους εχθρούς της εποχής μας: την εξάρτηση από ουσίες και αλκοόλ.
Αν και η δράση της αναγνωρίστηκε θεσμικά, ο επίσημος μηχανισμός του κράτους δεν έχει ακόμη εντάξει τη «ΜΕΡΙΜΝΑ ΖΩΗΣ» στα προγράμματα απεξάρτησης του Υπουργείου Υγείας.
Το αποτέλεσμα; Πολλοί άνθρωποι που έχουν ανάγκη, αναγκάζονται να αναζητήσουν λύση στο εξωτερικό, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Το ακόλουθο κείμενο δεν είναι απλώς ένας απολογισμός – είναι ένα ντοκουμέντο ελπίδας, μια κατάθεση ψυχής, και ένα κοινωνικό κάλεσμα προς την Πολιτεία και την κοινωνία να στηρίξουν ενεργά αυτόν τον διαχρονικό αγώνα.
Γιατί όπως αποδεικνύει η ιστορία της ΜΕΡΙΜΝΑ ΖΩΗΣ, υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος δεν κερδίζει. Κερδίζει ο Άνθρωπος.
Αναλυτικά το δελτίο τύπου
《ΜΕΡΙΜΝΑ ΖΩΗΣ》κατά της εξάρτησης
Υπάρχουμε για τη ΖΩΗ ΣΑΣ.
Είναι από εκείνες τις σπάνιες φορές που η αναμέτρηση με τον χρόνο δεν βρίσκει νικητή τον ίδιο τον χρόνο — αλλά εσένα.
Είναι από εκείνες τις σπάνιες στιγμές που, όταν επιχειρείς έναν απολογισμό μετά από 26 χρόνια, συνειδητοποιείς ότι, όσο θετικός κι αν είναι, ο κύκλος δεν κλείνει.
Δεν μπορεί να κλείσει.
Γιατί απαιτεί διαρκή κίνηση, επαγρύπνηση και ΜΕΡΙΜΝΑ.
Για να κερδίσεις τη μάχη με τον χρόνο, είναι απαραίτητο να επιστρέφεις ξανά και ξανά στην αρχή — στο ξεκίνημα, στο έναυσμα, στην αιτία, στην αφορμή.
Να επιστρέφεις εκείνο το παγωμένο ξημέρωμα του Γενάρη, πριν 26 χρόνια, όταν ένα αποστεωμένο χέρι ξεπρόβαλε μέσα από μια ανθρώπινη μάζα — κατακτημένη από τα μαλλιά και τα κόκαλα, την απελπισία και τη στερνή ελπίδα — και χτύπησε το κουδούνι της Κλινικής «Άγιος Νικόλαος». Ζητούσε βοήθεια.
Η τελευταία δόση ήταν πολύ μεγάλη, και η αναπνοή του απείχε ένα κλικ από τον θάνατο.
Η αντίδραση ήταν άμεση.
Ο άνθρωπος αυτός σώθηκε.
Επανήλθε.
Και σήμερα, αρκετά χρόνια μετά, ζει με αξιοπρέπεια, απολαμβάνει τη ζωή και την οικογένειά του.
Από τότε μέχρι σήμερα, 26 ολόκληρα χρόνια, στη «ΜΕΡΙΜΝΑ ΖΩΗΣ» τίποτα δεν έχει αλλάξει ως προς την αποστολή μας: με το ίδιο πάθος βρισκόμαστε πάντα στις επάλξεις.
Σε έναν αγώνα σιωπηλό αλλά αδιάκοπο, απέναντι στον χρόνο, την εξάρτηση, τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής και την αθέατη πλευρά των συμφερόντων.
Εκείνη η πρώτη φορά υπήρξε το κύτταρο. Το κύτταρο που ζητούσε ένα σώμα για να ζωντανέψει, να αναπτυχθεί, να θεραπεύσει.
Σήμερα, 26 χρόνια μετά — και αφού η Πολιτεία αναγνώρισε την προσφορά και την επιστημονική μεθοδολογία της «ΜΕΡΙΜΝΑ ΖΩΗΣ» — δεν έχει ακόμα ενταχθεί στο επίσημο πλαίσιο των προγραμμάτων του Υπουργείου Υγείας.
Το αποτέλεσμα είναι τραγικό: δεκάδες περιπτώσεις αναγκάζονται να απευθυνθούν σε κέντρα του εξωτερικού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε κόστος, ταλαιπωρία και καθυστέρηση της θεραπείας.
Έτσι, ο απολογισμός, όσο θετικός κι αν είναι, δεν μπορεί να θεωρηθεί πλήρης.
Δεν μπορεί να κλείσει τον κύκλο του.
Γιατί ο κύκλος αυτός είναι ζωντανός, δυναμικός και συνεχώς εξελισσόμενος.
Όμως, μέσα σε αυτές τις χιλιάδες στιγμές των 26 χρόνων, όλοι μαζί — εμείς, εσείς και οι οικογένειές σας — καταφέραμε να νικήσουμε τον χρόνο.
Να επιστρέψουμε το χαμόγελο στη Ζωή.
Και θα συνεχίσουμε.
Είμαστε εδώ. Δίπλα σας. Κοντά σας. Στηρίζοντας τις ελπίδες σας, την αξιοπρέπειά σας, τη Ζωή σας.
Γι’ αυτό υπάρχει η 《ΜΕΡΙΜΝΑ ΖΩΗΣ》.
Για τη ΖΩΗ σας.
